Στην «Εθνική Συνδιάσκεψη» που διοργάνωσε ο ΛΑ.Ο.Σ. στις 24 Ιανουαρίου με θέμα «Ψήφος και Ιθαγένεια στους μετανάστες», ο πρόεδρος του κόμματος, Γ. Καρατζαφέρης παράφρασε τη δήλωση του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου, λέγοντας «όταν αυτός ο τόπος έχτιζε Παρθενώνες, αυτοί ήταν ακόμα πάνω σε δέντρα». Τι έκαναν όμως στην πραγματικότητα «αυτοί», όταν «εμείς» χτίζαμε Παρθενώνες; Άρθρο του Salata TV.
21.2.10
Όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες...
1.2.10
Άνθιμος, ο ιεροκήρυκας του ρατσισμού
Άρθρο από το Salata TV:
Ο μητροπολίτης Άνθιμος μπορεί να έχει πολλά αρνητικά στοιχεία, αλλά η διπροσωπία δεν είναι ένα από αυτά. Ο Άνθιμος είναι σίγουρα περισσότερο ειλικρινής από τον κ. Καρατζαφέρη, και δεν έχει κρύψει ποτέ τα ρατσιστικά και μισαλλόδοξα ιδεώδη του. Έτσι και στις σημερινές του δηλώσεις, χωρίς να έχει την ανάγκη να στρογγυλέψει το λόγο του -δεν αποβλέπει σε ψήφους, βλέπετε-, κατάφερε να συμπυκνώσει το νόημα των λογυδρίων όλων των βουλευτών του ΛΑ.Ο.Σ., σε λίγες μόνο φράσεις: «Θα μαυρίσει ο τόπος», «θα γεμίσουμε με παραρτήματα της Αλ Κάϊντα», «Δεν μπορείς να φέρνεις 700 χιλιάδες μουσουλμάνους στην χώρα και να τους κάνεις Έλληνες χωρίς να ρωτάς την εκκλησία», είναι μόνο μερικές από τις αναφορές του στο νομοσχέδιο χορήγησης ιθαγένειας που συζητάει η κυβέρνηση.
Και φυσικά, δεν έμεινε σε αυτά: «Κανένας δεν είναι νόμιμος, νόμιμοι μετανάστες είναι οι Έλληνες που πήγαν στην Γερμανία, οι Βούλγαροι που πήγαν στο Βέλγιο, οι Τούρκοι που πήγαν στη Γερμανία με ονομαστικές καταστάσεις με ελέγχους και πιστοποιητικά υγείας και το ποινικό τους μητρώο. Αυτοί ήσαν νόμιμοι! Εγώ που έζησα και τις πρώτες εισόδους των μεταναστών στον Έβρο, έχω να πω: Όλοι είναι παράνομοι [...] Φωνάζουν οι ξένοι (σ.τ.μ.: στους Έλληνες του Αγίου Παντελεήμονα) "φύγετε να πάτε στα Βόρεια Προάστια, εδώ θα μείνουμε εμείς στα σπίτια σας"»!
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν μία προσωπική εμπειρία που ο κ. Άνθιμος θέλησε να μοιραστεί με τους ακροατές του: «Βρέθηκα στην Αθήνα, σε μία πλατεία πέντε λεπτά από την Ομόνοια [...] Τά 'χασα! Απελπίστηκα! Όχι για το χρώμα, αλλά πάντως ήταν ένα δείγμα ότι μαύρισε ο τόπος. Και ότι μας έπνιξαν οι άνθρωποι όπου ζητούσαν επαιτεία»!
Στον αντίποδα, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, κ. Ιερώνυμος, δήλωσε: «Εμείς δεν φέραμε τους ξένους, αλλά δεν είναι και ο ρόλος μας να τους διώξουμε. Όταν όμως μάς χτυπήσουν την πόρτα μας πρέπει να τους δώσουμε ένα πιάτο φαγητό γιατί αυτό είπε ο Χριστός». Σίγουρα τέτοιες φωνές διατηρούν στοιχειωδώς τα προσχήματα για την ορθοδοξία, αλλά εώς πότε φασίστες όπως ο Άνθιμος θα έχουν το δικαίωμα να κηρύττουν το μίσος και το ρατσισμό κάθε Κυριακή από το βήμα της Εκκλησίας;
Και όπως έχει τραγουδήσει ο Γιάννης Αγγελάκας στο «Αιρετικό»:
«Πες μου, πώς γίνεται η αγάπη να ζει απ' τη λέξη "εχθρός"
και πώς θα βρω τη σωτηρία σκυμμένος και βουβός;
Κι αν πάλι αυτό το τραγουδάκι σου μοιάζει αιρετικό,
διάολε, φύγε από μπροστά μου, μου κρύβεις το Θεό!»
και πώς θα βρω τη σωτηρία σκυμμένος και βουβός;
Κι αν πάλι αυτό το τραγουδάκι σου μοιάζει αιρετικό,
διάολε, φύγε από μπροστά μου, μου κρύβεις το Θεό!»
Ολόκληρο το άρθρο εδώ: Άνθιμος, ο ιεροκήρυκας του ρατσισμού
8.9.09
16.7.09
ΕΔΩ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!
Αντί για τις δικές μου σκέψεις και συμπεράσματα για την κατεδάφιση του καταυλισμού στην Πάτρα (μιας και ήμουν εκτός Πατρών την Κυριακή και δεν έχω προσωπική μαρτυρία να καταθέσω), σας παραθέτω την εξιστόρηση ενός αυτόπτη μάρτυρα.
Ο αυτόπτης μάρτυρας Θ. Τσακίρης περιγράφει το πογκρόμ της Πάτρας.
Εδώ Πάτρα. Εδώ οδός Ηρώων Πολυτεχνείου. Εδώ καταυλισμός προσφύγων και μεταναστών. Τώρα αντί για τανκ εισβάλλουν μπουλντόζες και φορτηγά. Τώρα αντί στρατευμάτων μπουκάρουν τα γαλάζια και πράσινα ΜΑΤ. Τώρα, αντί για φοιτητές/τριες που ζητούσαν «ψωμί-παιδεία-ελευθερία», στη σειρά με τα βαλιτσάκια τους ανήλικοι και ενήλικες Αφγανοί που ζητούν ένα πιάτο φαΐ ή να φτάσουν στη Δυτική Ευρώπη για να γλιτώσουν από τη φωτιά και το σίδερο του πολέμου Ταλιμπάν και ΝΑΤΟ (με τη συμμετοχή της Ελλάδας). Τώρα, κεντρικές, περιφερειακές και τοπικές γαλάζιες και πράσινες δημοκρατικά εκλεγμένες (συνεπικουρούμενες από μαύρες) άπονες εξουσίες αντί της στυγνής δικτατορικής στρατιωτικής κυβέρνησης. Τώρα, σε αγαστή συνεργασία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ. βρήκαν το νέο «εχθρό λαό» στο πρόσωπο του μετανάστη και του πρόσφυγα, αντί του “λαός ενωμένος -ποτέ νικημένος”.
Πάτρα, Κυριακή 12 Ιουλίου 2009. Χτυπάει το κινητό τηλέφωνο στις 5:30 και δεν είναι ο «γαλατάς» (εξάλλου αυτός είναι μεγαλοκεφαλαιούχος πια) αλλά μέλος της Κίνησης Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών της πόλης που μας ειδοποίησε ότι η πληροφορία, που είχαμε από το προηγούμενο βράδι ότι θα κατεδάφιζαν τον καταυλισμό και θα διώχνανε «της γης τους κολασμένους» από την πόλη, βγήκε αληθινή. Ντυθήκαμε στα γρήγορα και ξεκινήσαμε με ένα αυτοκίνητο για τον καταυλισμό. Στη διασταύρωση της παραλιακής οδού Όθωνος-Αμαλίας με τη σιδηροδρομική γραμμή Πατρών-Αθηνών το περιπολικό μας κλείνει το δρόμο (Ηρώων Πολυτεχνείου-Λιμενικός Σταθμός «Παναγιώτης Κανελλόπουλος»). Στρίβουμε και ανεβαίνουμε την Αράτου και μετά ξανά στην Αγίου Ανδρέου ως την Καρόλου όπου μυρίζει σαν να είχαν ρίξει δακρυγόνα. Προχωράμε στην Έλληνος Στρατιώτου παράλληλα με τις γραμμές του τρένου. Βρίσκουμε και άλλα μέλη της Κίνησης που προσπαθούν να φτάσουν στον καταυλισμό.
Ήδη φαίνονται μερικοί Αφγανοί που έχουν εκδιωχθεί και περπατούν κι αυτοί κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής μη γνωρίζοντας πού πρέπει να πάνε. Στρίβουμε στη λεωφόρο Κανελλοπούλου (ο δρόμος ταχείας κυκλοφορίας που μέσω της παραλιακής φτάνει σε χρόνο dt στο εμπορικό λιμάνι και φτιάχτηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων) και κατεβαίνουμε στην παραλιακή. Πάλι ένα περιπολικό μας κόβει το δρόμο.
Παρκάρουμε σε πάρκινγκ δίπλα στο κύμα. Βγαίνουμε μουδιασμένοι σκεφτόμενοι την έκταση της αποκλεισμένης περιοχής: σε μια έκταση μήκους 6 χιλιομέτρων και πλάτους 2 χιλιομέτρων απαγορεύεται η είσοδος πολιτών. Για να καταλάβετε, ώ άνδρες Αχαιοί, τι σημαίνει Ελληνική Δημοκρατία 21ου αιώνα. Φτάνουμε περπατώντας στον καταυλισμό. Μας περιμένουν 6 διμοιρίες ΜΑΤ (γαλάζιες και πράσινες φόρμες). Οι συγκεντρωμένοι είμαστε 21 άτομα. Ίσα που φτιάχνουμε σωματείο. Η αναλογία ΜΑΤ/Πολίτες είναι 7 προς 1. Γουάου! Στο μεταξύ έχουν συλλάβει σε άλλα σημεία 5 νέους/ες που προσπαθούσαν να φτάσουν στον καταυλισμό. Προκλητικοί οι «αρχηγοί» της αστυνομίας που νοιώθουν πια ότι επιτέλους «αυτοί είναι το κράτος». Πουθενά ο εισαγγελέας. Πουθενά υπεύθυνοι της νομαρχίας, της περιφέρειας και του δήμου με πρωτόκολλα κατεδάφισης. Μόνο μετά από πιέσεις μας και λόγω της παρουσίας τηλεοπτικών καμερών έφτασε ανώτερο στέλεχος της Περιφέρειας και επιδείκνυε δημαγωγικά κάποια χαρτιά. Πουθενά υπεύθυνοι κοινωνικής πολιτικής των τοπικών και νομαρχιακών αρχών. Άρχισαν να καταφτάνουν επιταγμένα πούλμαν. Ακούμε την εξής έντονη στιχομυθία:
Παρκάρουμε σε πάρκινγκ δίπλα στο κύμα. Βγαίνουμε μουδιασμένοι σκεφτόμενοι την έκταση της αποκλεισμένης περιοχής: σε μια έκταση μήκους 6 χιλιομέτρων και πλάτους 2 χιλιομέτρων απαγορεύεται η είσοδος πολιτών. Για να καταλάβετε, ώ άνδρες Αχαιοί, τι σημαίνει Ελληνική Δημοκρατία 21ου αιώνα. Φτάνουμε περπατώντας στον καταυλισμό. Μας περιμένουν 6 διμοιρίες ΜΑΤ (γαλάζιες και πράσινες φόρμες). Οι συγκεντρωμένοι είμαστε 21 άτομα. Ίσα που φτιάχνουμε σωματείο. Η αναλογία ΜΑΤ/Πολίτες είναι 7 προς 1. Γουάου! Στο μεταξύ έχουν συλλάβει σε άλλα σημεία 5 νέους/ες που προσπαθούσαν να φτάσουν στον καταυλισμό. Προκλητικοί οι «αρχηγοί» της αστυνομίας που νοιώθουν πια ότι επιτέλους «αυτοί είναι το κράτος». Πουθενά ο εισαγγελέας. Πουθενά υπεύθυνοι της νομαρχίας, της περιφέρειας και του δήμου με πρωτόκολλα κατεδάφισης. Μόνο μετά από πιέσεις μας και λόγω της παρουσίας τηλεοπτικών καμερών έφτασε ανώτερο στέλεχος της Περιφέρειας και επιδείκνυε δημαγωγικά κάποια χαρτιά. Πουθενά υπεύθυνοι κοινωνικής πολιτικής των τοπικών και νομαρχιακών αρχών. Άρχισαν να καταφτάνουν επιταγμένα πούλμαν. Ακούμε την εξής έντονη στιχομυθία:
Κάποιος «αστεράτος» αστυνομικός: «Ήρθες επιτέλους;»
Οδηγός πούλμαν: «Ναι, αλλά δεν έχω βάλει πετρέλαιο. Πού θα πάμε, τελικά;»
«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τι λες ρε βλάκα; Δεν έχεις βάλει πετρέλαιο. Τι είσαι ‘συ ρε;»
Οδηγός πούλμαν: «Μα δεν μου είχαν πει ότι θα πάμε μακριά.»
«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τσακίσου, βάλε πετρέλαιο, ρε»
Οδηγός πούλμαν: «Μάλιστα!»
Οδηγός πούλμαν: «Ναι, αλλά δεν έχω βάλει πετρέλαιο. Πού θα πάμε, τελικά;»
«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τι λες ρε βλάκα; Δεν έχεις βάλει πετρέλαιο. Τι είσαι ‘συ ρε;»
Οδηγός πούλμαν: «Μα δεν μου είχαν πει ότι θα πάμε μακριά.»
«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τσακίσου, βάλε πετρέλαιο, ρε»
Οδηγός πούλμαν: «Μάλιστα!»
Και κάνει όπισθεν για να φύγει. Κάθε φορά που κινιόταν κάποιο όχημα να’ σου οι ΜΑΤατζήδες να μας στριμώχνουν στη γωνία. Κάποια στιγμή μία γιατρός μέλος της Κίνησης προσπαθεί να εξηγήσει στους επικεφαλής ότι έχει έρθει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ για να δει έναν ανήλικο τραυματία που έχει ανοίξει η πληγή του. Τίποτα. Οι επικεφαλής της αστυνομίας αποφάσισαν ότι εκτός από φύλακες της τάξης είναι και μεγαλογιατροί και αποφάνθηκαν ότι δεν έχει ανάγκη ο τραυματίας και ότι μόνος του δήλωσε πως δεν θέλει ιατρική βοήθεια. Η γιατρός απωθείται βίαια από τους ΜΑΤατζήδες. Πέφτουμε πάνω τους για να την πάρουμε από τα χέρια τους. Τα πνεύματα ηρεμούν. Δεν προλαβαίνουμε να ανασάνουμε και σκάει μύτη προκλητικός ένας «κάτοικος»-«αγανακτισμένος πολίτης» και αρχίζει να μας βρίζει λέγοντας ότι εμείς και οι Αφγανοί φταίμε για την ανεργία επειδή φεύγουν οι τουρίστες από την Πάτρα λόγω καταυλισμού!!!
Έρχονται, λοιπόν, ένα διώροφο πούλμαν και τρία κανονικά. Μαζεύουν ανήλικους στο ένα και τους ξαποστέλνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην…Κόνιτσα. Σε ένα άλλο βάζουνε όσους έχουν ροζ κάρτα ως αιτούντες άσυλο. Τους πάνε σε ξενοδοχείο δίπλα στα ΚΤΕΛ (μεταξύ τους ένας τραυματίας τον οποίο πήρε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ από εκεί). Στο διώροφο πούλμαν και σε άλλο ένα βάζουν όσους δεν έχουν χαρτιά και ανήλικους που οι αστυνομικοί αυθαίρετα βάφτισαν ενήλικους. Αυτούς δεν γνωρίζει κανείς πού τους πήγαν. Μια δημοσιογράφος τοπικού καναλιού, που ουρλιάζει για την αναγκαιότητα της αποχής από τις εκλογές ως διαμαρτυρία για τις πολιτικές του κράτους λέει ότι θα τους πάνε στο Κιλκίς (έχει κι εκεί στρατόπεδο συγκέντρωσης;).
Αφού δεν έμεινε «αφγανικό ρουθούνι» στην Αχαΐα, γύρω στις 8 και τέταρτο μπουκάρουν μπουλντόζες, φορτηγά, υπάλληλοι της νομαρχίας και του δήμου, αλλά οι εκλεγμένες «αρχές» ακόμα να φανούν. Σε λίγο ακούμε τον απαίσιο θόρυβο που κάνουν τα υλικά των πρόχειρων κατασκευών των «κολασμένων» που γκρεμίζονται. Γκρεμίζουν ακόμη και το τζαμί που είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα το πείραζαν. Όμως, λίγα λεπτά αργότερα, ξαφνικά βλέπουμε φλόγες να ξεπηδούν από το χώρο αυτό. Πώς τα κατάφεραν τα «σαΐνια»; Μέσα σε ελάχιστα λεπτά οι φλόγες έχουν φτάσει τα 15- 20 μέτρα ύψος απειλώντας αιώνιους ευκαλύπτους και τις γύρω πολυκατοικίες. Η φωτιά τους έχει ξεφύγει, μαζί, βέβαια, με την φήμη ότι την έβαλαν οι «αόρατοι Αφγανοί» που κατάφεραν να σπάσουν τον αποκλεισμό και σαν φαντάσματα να ξεγλιστρήσουν. Και υπάρχει κόσμος που τους πιστεύει. Το άκουσα με τα αυτιά μου το απόγευμα που γύριζα στην Αθήνα με το λεωφορείο. Ελπίζω τώρα που η φωτιά κατέκαψε τις καλύβες των «εξαποδώ» οι φιλήσυχοι πολίτες των συλλόγων «Η Πόλις Εάλω» θα νοιώσουν ότι θα έχουν εξαγνιστεί και θα ξαναφέρουν τους τουρίστες …στην «πεντακάθαρη» Πάτρα των «χωρίς λακκούβες μεγάλων πεζοδρομίων», στην Πάτρα των κτιρίων-φαντασμάτων, την Πάτρα που δεν σέβεται την ιστορία της.
Αργότερα, ξεκίνησε νέα επιχείρηση-σκούπα. Αυτή τη φορά στην νότια παραλία στόχος ήταν οι Σουδανοί πρόσφυγες και μετανάστες που αυτοί δεν έχουν ούτε παράγκες για να τους «στεγάσουν». Μόνο κουβέρτες και χαρτόνια. Και αυτοί «εξαφανίστηκαν» για να μη χαλούν την μόστρα της νότιας Πάτρας των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, των οικοδομών της δεκαετίας του ‘80 που σαν ανοιχτές πληγές χάσκουν γιατί δεν τέλειωσαν ποτέ.
Έτσι, λοιπόν, τώρα που διώξαμε τους ανεπιθύμητους «μουσαφίρηδες» μπορούμε να ζήσουμε καλά και αυτοί χειρότερα. Θα σας θυμίσω μόνο ότι «μουσαφιράτ» στα πέρσικα σημαίνει «ταξίδι» όπως είναι ο τίτλος του εξαίρετο βιβλίο του Βασίλη Λαδά που ήταν εκεί στην πρώτη γραμμή χτες και που δεν αφήνανε οι αστυνομικοί να έρθει σε επαφή με τους εκδιωκόμενους, λες και δεν ισχύει κανένα δικαίωμα για τους «κολασμένους». Ο μετανάστης, ο πρόσφυγας, «ο χωρίς χαρτιά» ξένος μπαίνει στο περιθώριο του όρου «ανθρωπότητα». Αν δεν αντιδράσουμε όλοι και όλες στην πολιτική αυτή, τα επόμενα πούλμαν όχι μόνο θα πηγαίνουν σε άγνωστο προορισμό αλλά θα έχουν και καλυμμένα τα παράθυρα, όπως τα τρένα της μεγάλης σφαγής των Ναζί.
20.6.09
Πώς μπαίνει ένας αγράμματος φασίστας στο πανεπιστήμιο;
Η απάντηση στο γνωστό ανέκδοτο είναι "με τανκ", αλλά η πραγματικότητα είναι πιο ύπουλη. Ακολουθεί περίληψη άρθρου της σημερινής Ελευθεροτυπίας, με κάποιες παρεμβάσεις μου. Για το πλήρες και αναλλοίωτο άρθρο, διαβάστε εδώ.
Ο Κυριάκος Βελόπουλος, βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. και φοιτητής ετών 44 σε σχολή δημοσιογραφίας (το βιογραφικό του δεν αναφέρει το όνομά της), αποφάσισε ότι έχει κάθε αρμοδιότητα και γνώση να νουθετεί και να συμβουλεύει την επιτροπή του Πανεπιστημίου Αθηνών σε θέματα κρίσης και επιλογής καθηγητών! Σε μία ομιλία του τον Ιανουάριο, απευθυνόμενος στον υφυπουργό Εξωτερικών κ. Βαληνάκη, είπε τα εξής: "Εχω μπροστά μου, κύριε Βαληνάκη, βιογραφικά δυο καθηγητών που πάτε να τους κάνετε καθηγητές τώρα στο Πανεπιστήμιο: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου και κάποιος κύριος γερμανός, με ένα όνομα λίγο περίεργο, Κρίστιαν Φος.[...] Θέλω αύριο να μου πείτε αν τους κάνετε καθηγητές, αν θα πάτε στο υπουργείο Παιδείας στον υπουργό και θα του πείτε να αποτραπεί αυτή η επιλογή." Και επειδή τον έπνιγε το δίκιο, την επόμενη μέρα απεύθυνε το λόγο και στον κ. Σπηλιωτόπουλο για το ίδιο θέμα, ρωτώντας "αν τυχόν, από άγνοια ή άλλο τι, διορισθούν οι ανωτέρω δύο, θα δημιουργηθεί στο ευαίσθητο αυτό τμήμα ένα σκληρό προγεφύρωμα της σκοπιανής προπαγάνδας στην καρδιά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος" και "τι μέτρα σκοπεύει να πάρει το υπουργείο" κατά των υπαλλήλων που δεν πρόσεξαν τις αιτήσεις τους!"Ο λόγος της παρέμβασης; Μα, φυσικά, οι ανθελληνική (κατά τους Φύλακες του Έθνους) δράση των υποψηφίων καθηγητών! Συγκεκριμένα, για την κ. Ιωαννίδου:
Το πιο τραγικό, και παράλληλα ενδεικτικό της επικίνδυνης διόγκωσης που έχει πάρει η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας μας, είναι ότι οι επίσημοι φορείς όχι μόνο δεν έβαλαν τον γελοίο αυτό τύπο στη θέση του, αλλά τελικά του έκαναν τη χάρη και επέλεξαν άλλον για τη θέση, με σαφώς λιγότερα αντικειμενικά προσόντα (για λεπτομέρειες, διαβάστε το αρχικό άρθρο). Και όπως πολύ εύστοχα καταλήγει το άρθρο, "Αν και ουδέποτε πέρασε την πόρτα τους, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ είναι απ' ό,τι φαίνεται σε θέση να επιβάλει τα γούστα του στα ελληνικά ΑΕΙ".
* η εικόνα πάρθηκε από το jungle-report.
- «έχει ως κύριο επιστημονικό της αντικείμενο τη μελέτη και προβολή της "μακεδονικής γλωσσικής μειονότητος" στη Μακεδονία, και την "εξάλειψη των εθνικισμών από τα σχολικά βιβλία"» (ειδικά αυτό το τελευταίο πρέπει να είναι κακούργημα στα μάτια των φασιστών του ΛΑ.Ο.Σ.)
- «είναι μέλος του ΚΕΜΟ (Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων) το οποίο οργάνωσε συνέδριο υπέρ των Τσάμηδων (!) στην Πάντειο Σχολή αλλά και συνεδρίων υπέρ μειονοτήτων κάθε είδους». Πρόκειται για τον γνωστό επιστημονικό όμιλο, μέλη του οποίου είναι δεκάδες πανεπιστημιακοί.
- Κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη (2001) του εκπροσώπου του Ευρωπαϊκού Γραφείου για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες (EBLUL) στην Ελλάδα, Σωτήρη Μπλέτσα. Αντικείμενο της δίκης -για «διασπορά ψευδών ειδήσεων»- ήταν η απλή αναφορά, σε επίσημο έγγραφο του EBLUL, πέντε γλωσσών που μιλιούνται στην Ελλάδα παράλληλα με τα ελληνικά. Ο Βελόπουλος «ξεχνά», βέβαια, ότι η ελληνική Δικαιοσύνη έχει αθωώσει πανηγυρικά τον κ. Μπλέτσα, με σκεπτικό που συμφωνεί πλήρως με όσα κατέθεσε προς υπεράσπισή του η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου. Ο,τι θεωρείται σωστό από τα δικαστήρια, συνιστά για το ΛΑΟΣ λόγο αποκλεισμού από τα ελληνικά ΑΕΙ!
Το πιο τραγικό, και παράλληλα ενδεικτικό της επικίνδυνης διόγκωσης που έχει πάρει η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας μας, είναι ότι οι επίσημοι φορείς όχι μόνο δεν έβαλαν τον γελοίο αυτό τύπο στη θέση του, αλλά τελικά του έκαναν τη χάρη και επέλεξαν άλλον για τη θέση, με σαφώς λιγότερα αντικειμενικά προσόντα (για λεπτομέρειες, διαβάστε το αρχικό άρθρο). Και όπως πολύ εύστοχα καταλήγει το άρθρο, "Αν και ουδέποτε πέρασε την πόρτα τους, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ είναι απ' ό,τι φαίνεται σε θέση να επιβάλει τα γούστα του στα ελληνικά ΑΕΙ".
* η εικόνα πάρθηκε από το jungle-report.
25.5.09
Τα μπάνια του λαού
Η σχέση του Έλληνα με την πολιτική είναι ιδιόρρυθμη. Αν το σκεφτεί κανείς, η προσωπολατρία και ο φανατισμός των Ελλήνων ψηφοφόρων μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις αντίστοιχες εκδηλώσεις λατρείας και μαζοποίησης που συναντιώνται στο χώρο του αθλητικού οπαδισμού. Ο Έλληνας αποφασίζει τι θα ψηφίσει με βάση κριτήρια όπως το τι ψηφίζουν οι γονείς του, ποιος πολιτικός αρχηγός κάνει πιο μεγάλες συγκεντρώσεις στην πόλη του, ποιου κόμματος πολιτευτής είναι ο τάδε συγγενής... Αυτού του είδους ο ψηφοφόρος είναι και ο αγαπημένος του δικομματικού συστήματος, μιας και τα κριτήρια αξιολόγησης είναι στα μέτρα που θέλουν όλα αυτά τα λαμόγια που μας κυβερνάνε. Όσοι σκέφτονται -άρα και ψηφίζουν- με διαφορετικά κριτήρια, προτιμότερο είναι να μη συμμετέχουν καθόλου στις εκλογές. Αυτοί αποτελούν τον κύριο αποσταθεροποιητικό παράγοντα του συστήματος, και όσο περισσότερο παραγκωνίζονται -ηθελημένα ή ακούσια-, τόσο το καλύτερο για ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.
Πέρα από τις πράσινες κορώνες περί γαλάζιας βαρβαρότητας και τις γαλάζιες γελοιότητες με τα πράσινα παπαγαλάκια, υπάρχει και μία άλλου είδους διαφήμιση, γαλαζοπράσινης απόχρωσης, που παίζεται στα ΜΜΕ εδώ και αρκετές μέρες. Και είναι η πιο επικίνδυνη, διότι δεν προλογίζεται από το "Ακολουθεί Πολιτική Διαφήμιση" και παρουσιάζεται από ανθρώπους που έχουν -τρομάρα τους- μεγάλη επιρροή στην κοινή γνώμη: τους μεγαλοδημοσιογράφους.
"Η πλειοψηφία του κόσμου θα προτιμήσει το τριήμερο από τις κάλπες", "ο λαός δείχνει την απογοήτευσή του απέχοντας", "οι Έλληνες προτιμούν τις παραλίες από τις Ευρωεκλογές" και άλλα τέτοια φαιδρά μας κατακλύζουν στα μεσημεριανά και βραδινά δελτία (δείχνοντας και τα απαραίτητα κωλαράκια, έτσι ώστε το επίπεδο της επιχειρηματολογίας τους να ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη), επιχειρώντας να πείσουν τους πολίτες ότι θα είναι εντελώς ηλίθιοι εάν χάσουν ένα μπάνιο προκειμένου να ασκήσουν το μέγιστο δημοκρατικό τους δικαίωμα, αυτό της ψήφου! Ήμαρτον, παιδιά!
Ας πάμε δύο χρόνια πίσω, το καλοκαίρι του 2007. Παραμονές εθνικών εκλογών, και το σκηνικό είχε αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με τη σημερινή κατάσταση: με τη μισή Πελοπόννησο καμμένη, με πάνω από 60 νεκρούς και με τον κρατικό μηχανισμό ξεβράκωτο και ανίκανο να κάνει οτιδήποτε, ο κίνδυνος μεγάλης μείωσης των ποσοστών του δικομματισμού ήταν ορατός, και οι δημοσιογράφοι είχαν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου, έτσι ώστε ο δυσαρεστημένος κόσμος να απέχει, αντί να δηλώσει με ψήφο την αγανάκτησή του. Η προσπάθεια ήταν τόσο γλοιώδης και απροκάλυπτη, που αποφάσισα να στείλω ένα μαζικό e-mail σε όσους ήξερα, θέλοντας να μην περάσει χωρίς αντίλογο όλος αυτός ο παραλογισμός. Είναι τόσο απελπιστικά επίκαιρο που σας παραθέτω εδώ, χωρίς καμία αλλαγή, αυτό το e-mail που έγραψα την Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007:
Σήμερα το πρωί στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ "Συμβαίνει Τώρα", η παρουσιάστρια είχε κάποιον καλεσμένο τον οποίο ρώτησε "τι πρέπει να κάνουν όσοι διαμένουν σε νησιά ή γενικά σε απομακρυσμένες περιοχές και δυσκολεύονται να μεταβούν στον τόπο που ψηφίζουν". Η απάντηση του απαράδεκτου αυτού τύπου ήταν η εξής: "Μα ο νόμος είναι σαφής! Κυρώσεις έχει όποιος δεν παρουσιαστεί στο εκλογικό κέντρο ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ. Αν κάποιος μένει μακρυά από τον τόπο που ψηφίζει, μπορεί χωρίς κανένα πρόβλημα να μην ψηφίσει. Και επίσης να υπενθυμίσω εδώ πως και όλοι όσοι είναι φοιτητές μπορούν επίσης να μην ψηφίσουν, χωρίς να έχουν κυρώσεις".
Το μόνο που έχει μείνει πλέον, είναι να δώσουν επίδομα σε όσους απέχουν από τις κάλπες... =\
Είναι πλέον γνωστό ότι τα δύο μεγάλα κόμματα τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας τον αγανακτισμένο, χρεοκοπημένο και τσουρουφλισμένο κόσμο να λέει το γραφικό "Δεν ψηφίζω κανέναν πούστη, μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου". Και ο λόγος είναι πως με το να μην ψηφίσει κάποιος, δεν τους κάνει καμία απολύτως ζημιά. Θα επιχειρήσω μία εξήγηση μέσω παραδείγματος, με κίνδυνο να γίνω κουραστικός:
Λοιπόν:
Με βάση το εκλογικό σύστημα, από τις 300 έδρες της βουλής, οι 260 μοιράζονται με βάση το ποσοστό στα κόμματα που παίρνουν από 3% και πάνω, και οι υπόλοιπες 40 πάνε απευθείας στο κόμμα με το μεγαλύτερο ποσοστό (ακόμα και με 1 ψήφο διαφορά από το δεύτερο). Και φυσικά, για να βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση, πρέπει κάποιο κόμμα να έχει 151 έδρες τουλάχιστον.
Παράδειγμα:
ΚΟΜΜΑ1: 45% -> 117 έδρες
ΚΟΜΜΑ2: 34% -> 88 έδρες
ΚΟΜΜΑ3: 10% -> 26 έδρες
ΚΟΜΜΑ4: 8% -> 21 έδρες
ΚΟΜΜΑ5: 3% -> 8 έδρες
και το ΚΟΜΜΑ1 παίρνει τις 40 επιπλέον έδρες και φτάνει τις 157, βγάζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση. Τα παραπάνω ποσοστά είναι επί των έγκυρων ψηφοδελτίων, που ας πούμε ότι είναι 3.000.000, και έστω ότι υπάρχουν και 300.000 ψηφοφόροι που δεν ψήφισαν από αντίδραση. Αν αυτοί ψήφιζαν (και ας πούμε ότι ψήφιζαν κάτι άσχετο), τότε το ποσοστό του ΚΟΜΜΑ1 θα άλλαζε ως εξής:
45% * 3000000 / 3300000 = 40,9% -> 106 έδρες + 40 = 146 έδρες.
ΑΡΑ: Με τον ίδιο αριθμό έγκυρων ψήφων υπέρ του, το ΚΟΜΜΑ1 δε βγάζει κυβέρνηση στη δεύτερη περίπτωση, ενώ στην πρώτη βγάζει. Με άλλα λόγια, αυτοί που λένε "δεν ψηφίζω κανέναν πούστη", στην πραγματικότητα τους κάνουν χάρη.
Αυτά... Ελπίζω να έπεισα έστω και έναν σας να κατέβει στις κάλπες την Κυριακή... Κι ας ψηφίσει ό,τι θέλει, αυτό είναι δικό του θέμα!!!
;)
Μπορεί στις Ευρωεκλογές να μην ψηφίζουμε για κυβέρνηση και βουλευτές, αλλά τα πράγματα είναι παρόμοια: σε ένα εκλογικό σύστημα όπως το συγκεκριμένο, όποιος δεν ψηφίζει είναι σαν να μην υπάρχει. Τα περί "αποχής διαμαρτυρίας" είναι γελοία ψέμματα που προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, και έχουν σκοπό να μην ακουστεί η φωνή όλων ημών, που έχουμε σιχαθεί αυτούς που μας κυβερνάνε εδώ και τόσες δεκαετίες. Ας μην τους κάνουμε τη χάρη. Και για τα μπάνια μας, υπάρχει και ο Αύγουστος!
Πέρα από τις πράσινες κορώνες περί γαλάζιας βαρβαρότητας και τις γαλάζιες γελοιότητες με τα πράσινα παπαγαλάκια, υπάρχει και μία άλλου είδους διαφήμιση, γαλαζοπράσινης απόχρωσης, που παίζεται στα ΜΜΕ εδώ και αρκετές μέρες. Και είναι η πιο επικίνδυνη, διότι δεν προλογίζεται από το "Ακολουθεί Πολιτική Διαφήμιση" και παρουσιάζεται από ανθρώπους που έχουν -τρομάρα τους- μεγάλη επιρροή στην κοινή γνώμη: τους μεγαλοδημοσιογράφους."Η πλειοψηφία του κόσμου θα προτιμήσει το τριήμερο από τις κάλπες", "ο λαός δείχνει την απογοήτευσή του απέχοντας", "οι Έλληνες προτιμούν τις παραλίες από τις Ευρωεκλογές" και άλλα τέτοια φαιδρά μας κατακλύζουν στα μεσημεριανά και βραδινά δελτία (δείχνοντας και τα απαραίτητα κωλαράκια, έτσι ώστε το επίπεδο της επιχειρηματολογίας τους να ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη), επιχειρώντας να πείσουν τους πολίτες ότι θα είναι εντελώς ηλίθιοι εάν χάσουν ένα μπάνιο προκειμένου να ασκήσουν το μέγιστο δημοκρατικό τους δικαίωμα, αυτό της ψήφου! Ήμαρτον, παιδιά!
Ας πάμε δύο χρόνια πίσω, το καλοκαίρι του 2007. Παραμονές εθνικών εκλογών, και το σκηνικό είχε αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με τη σημερινή κατάσταση: με τη μισή Πελοπόννησο καμμένη, με πάνω από 60 νεκρούς και με τον κρατικό μηχανισμό ξεβράκωτο και ανίκανο να κάνει οτιδήποτε, ο κίνδυνος μεγάλης μείωσης των ποσοστών του δικομματισμού ήταν ορατός, και οι δημοσιογράφοι είχαν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου, έτσι ώστε ο δυσαρεστημένος κόσμος να απέχει, αντί να δηλώσει με ψήφο την αγανάκτησή του. Η προσπάθεια ήταν τόσο γλοιώδης και απροκάλυπτη, που αποφάσισα να στείλω ένα μαζικό e-mail σε όσους ήξερα, θέλοντας να μην περάσει χωρίς αντίλογο όλος αυτός ο παραλογισμός. Είναι τόσο απελπιστικά επίκαιρο που σας παραθέτω εδώ, χωρίς καμία αλλαγή, αυτό το e-mail που έγραψα την Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007:Σήμερα το πρωί στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ "Συμβαίνει Τώρα", η παρουσιάστρια είχε κάποιον καλεσμένο τον οποίο ρώτησε "τι πρέπει να κάνουν όσοι διαμένουν σε νησιά ή γενικά σε απομακρυσμένες περιοχές και δυσκολεύονται να μεταβούν στον τόπο που ψηφίζουν". Η απάντηση του απαράδεκτου αυτού τύπου ήταν η εξής: "Μα ο νόμος είναι σαφής! Κυρώσεις έχει όποιος δεν παρουσιαστεί στο εκλογικό κέντρο ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ. Αν κάποιος μένει μακρυά από τον τόπο που ψηφίζει, μπορεί χωρίς κανένα πρόβλημα να μην ψηφίσει. Και επίσης να υπενθυμίσω εδώ πως και όλοι όσοι είναι φοιτητές μπορούν επίσης να μην ψηφίσουν, χωρίς να έχουν κυρώσεις".
Το μόνο που έχει μείνει πλέον, είναι να δώσουν επίδομα σε όσους απέχουν από τις κάλπες... =\
Είναι πλέον γνωστό ότι τα δύο μεγάλα κόμματα τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας τον αγανακτισμένο, χρεοκοπημένο και τσουρουφλισμένο κόσμο να λέει το γραφικό "Δεν ψηφίζω κανέναν πούστη, μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου". Και ο λόγος είναι πως με το να μην ψηφίσει κάποιος, δεν τους κάνει καμία απολύτως ζημιά. Θα επιχειρήσω μία εξήγηση μέσω παραδείγματος, με κίνδυνο να γίνω κουραστικός:
Λοιπόν:
Με βάση το εκλογικό σύστημα, από τις 300 έδρες της βουλής, οι 260 μοιράζονται με βάση το ποσοστό στα κόμματα που παίρνουν από 3% και πάνω, και οι υπόλοιπες 40 πάνε απευθείας στο κόμμα με το μεγαλύτερο ποσοστό (ακόμα και με 1 ψήφο διαφορά από το δεύτερο). Και φυσικά, για να βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση, πρέπει κάποιο κόμμα να έχει 151 έδρες τουλάχιστον.
Παράδειγμα:
ΚΟΜΜΑ1: 45% -> 117 έδρες
ΚΟΜΜΑ2: 34% -> 88 έδρες
ΚΟΜΜΑ3: 10% -> 26 έδρες
ΚΟΜΜΑ4: 8% -> 21 έδρες
ΚΟΜΜΑ5: 3% -> 8 έδρες
και το ΚΟΜΜΑ1 παίρνει τις 40 επιπλέον έδρες και φτάνει τις 157, βγάζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση. Τα παραπάνω ποσοστά είναι επί των έγκυρων ψηφοδελτίων, που ας πούμε ότι είναι 3.000.000, και έστω ότι υπάρχουν και 300.000 ψηφοφόροι που δεν ψήφισαν από αντίδραση. Αν αυτοί ψήφιζαν (και ας πούμε ότι ψήφιζαν κάτι άσχετο), τότε το ποσοστό του ΚΟΜΜΑ1 θα άλλαζε ως εξής:
45% * 3000000 / 3300000 = 40,9% -> 106 έδρες + 40 = 146 έδρες.
ΑΡΑ: Με τον ίδιο αριθμό έγκυρων ψήφων υπέρ του, το ΚΟΜΜΑ1 δε βγάζει κυβέρνηση στη δεύτερη περίπτωση, ενώ στην πρώτη βγάζει. Με άλλα λόγια, αυτοί που λένε "δεν ψηφίζω κανέναν πούστη", στην πραγματικότητα τους κάνουν χάρη.
Αυτά... Ελπίζω να έπεισα έστω και έναν σας να κατέβει στις κάλπες την Κυριακή... Κι ας ψηφίσει ό,τι θέλει, αυτό είναι δικό του θέμα!!!
;)
Μπορεί στις Ευρωεκλογές να μην ψηφίζουμε για κυβέρνηση και βουλευτές, αλλά τα πράγματα είναι παρόμοια: σε ένα εκλογικό σύστημα όπως το συγκεκριμένο, όποιος δεν ψηφίζει είναι σαν να μην υπάρχει. Τα περί "αποχής διαμαρτυρίας" είναι γελοία ψέμματα που προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, και έχουν σκοπό να μην ακουστεί η φωνή όλων ημών, που έχουμε σιχαθεί αυτούς που μας κυβερνάνε εδώ και τόσες δεκαετίες. Ας μην τους κάνουμε τη χάρη. Και για τα μπάνια μας, υπάρχει και ο Αύγουστος!
2.5.09
132
"Άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο" λέει ο σοφός λαός, που, ως σοφός, κάτι παραπάνω ξέρει... Αλλά, ως γνωστόν, οι εκάστοτε κυβερνήσεις στην μικρή μας χώρα ουδεμία σχέση έχουν με τον λαό, οπότε ρητά σαν το παραπάνω τα ακούνε βερεσέ -και είναι λογικό! Ποιος μορφωμένος και ανοιχτόμυαλος πολίτης δεν θα έπαιρνε με τις πέτρες -© Γιωργάκης- αυτούς που, υποτιμώντας τη νοημοσύνη του, δήλωναν:
- "Βοήθησα το μοναστήρι αφιλοκερδώς, διότι είχα την αίσθηση ότι θα έχω την ευλογία της Παναγίας" (κ. Πελέκη, σύζυγος Βουλγαράκη, για την εμπλοκή της στην υπόθεση Βατοπεδίου)
- "είμαι ο γιος ενός ταχυδρόμου" (κ. Ρουσσόπουλος, υπενθυμίζοντάς μας τις λαϊκές του καταβολές)
- "εμείς δηλαδή πρέπει να πληρώσουμε παραπάνω φόρο, επειδή έτσι κάνουν οι άλλοι;" (κ. Βουλγαράκης, εξηγώντας το λόγο που φοροδιέφευγε του κράτους που υπηρετούσε)
- "έβαλα 1 δις δραχμές στην άκρη για τα γεράματά μου" (μασκαριότατος πρώην μητροπολίτης Αττικής Παντελεήμονας, νεανίας ετών 70)
- "σκέφτομαι την κρίση όλη μέρα, δε με πιάνει ύπνος τα βράδια" (κ. Φάνη-Πάλλη Πετραλιά, δίνοντας μία πειστική εξήγηση για την εμφάνισή της)
- ...και τόσους άλλους;
Ο πιτσιρίκος την προηγούμενη εβδομάδα, τα είπε όλα με μία φράση: "Τα κόμματα δε θέλουν σκεπτόμενους πολίτες, θέλουν κρετίνους. Και δόξα τω θεώ, βρίσκουν μπόλικους". Και επειδή ο κρατικός μηχανισμός ξέρει πολύ καλά ότι η κρετινοποίηση πρέπει να γίνεται μεθοδικά και απερίσπαστα, επιδεικνύει υπερβάλλοντα ζήλο στο συγκεκριμένο τομέα, χτυπώντας το πρόβλημα στη ρίζα του: την εκπαίδευση. Βλέπετε, οι μορφωμένοι άνθρωποι τείνουν να αμφισβητούν το κάθε τυχάρπαστο λαμόγιο που προσπαθεί να τους πείσει ότι πρέπει να κάθονται στα αυγά τους και να αφήνουν "αυτούς που ξέρουν" να οδηγούν τη χώρα στο γκρεμό, φουσκώνοντας τους προσωπικούς τους λογαριασμούς στην πορεία.
Και μετά από αυτή τη μακροσκελή εισαγωγή, το κυρίως θέμα:
Και μετά από αυτή τη μακροσκελή εισαγωγή, το κυρίως θέμα:
Στα δικαστήρια σέρνεται η πρώην διευθύντρια του 132ου Δημοτικού σχολείου Γκράβας, Στέλλα Πρωτονοτάριου, κατηγορούμενη για το εντυπωσιακό και πρωτοπόρο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο της για την ένταξη των αλλόγλωσσων παιδιών στο σχολικό περιβάλλον. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η Στ. Πρωτονοτάριου παραχώρησε αίθουσα του σχολείου, για να διδαχθούν τις απογευματινές ώρες τη γλώσσα τους 22 παιδιά αλβανικής καταγωγής. Αυτό είναι το "έγκλημα" που διέπραξε κατά το χρονικό διάστημα από τον Σεπτέμβριο του 2005 μέχρι την 28.11.2007, όπου τα λαγωνικά του έθνους το πήραν είδηση και έπαψαν και το πρόγραμμα, αλλά και τη διευθύντρια από τη θέση της.Η εκπαιδευτικός θα καθίσει στο σκαμνί της κατηγορουμένης, στις 16 Ιουνίου, επειδή, σ' ένα σχολείο που πάνω από το 70% των παιδιών είναι μεταναστόπουλα από διάφορες χώρες, δεν έκλεισε μάτια και αυτιά, αλλά βοήθησε με όλη της την ψυχή να πραγματοποιηθεί ένα πρόγραμμα που κανονικά θα έπρεπε να αποτελέσει παράδειγμα για όλα τα σχολεία. Ένα πρόγραμμα που αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ένα πρόγραμμα που έκανε τους Έλληνες και αλλοδαπούς μαθητές να μονοιάσουν, να συνεργαστούν και να κερδίσουν διακρίσεις σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς. Ένα πρόγραμμα που κατάφερε, σε πείσμα των καιρών, να δημιουργήσει σκεπτόμενα παιδιά...
Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα από την πραγματικά πολύ εμπεριστατωμένη περιγραφή του "πειράματος της Γκράβας" από το blog gerontakos.blogspot.com:
[...]
Η διευθύντρια και οι δάσκαλοι δεν άφησαν τίποτα στην τύχη. Τα δύο πανεπιστήμια ενημερώνονταν με σχολαστικότητα για όλα όσα συνέβαιναν στο σχολείο. Πρέπει να ήταν εντυπωσιακά αν κρίνει κανείς από τα λόγια της Αλεξάνδρας Ανδρούσου: «Αυτό το σχολείο δεν ήταν μόνο πρότυπο. Ήταν σχεδόν πειραματικό. Όλα όσα διδάσκουμε στους φοιτητές της Παιδαγωγικής, εκεί γίνονταν πράξη». «Μας ζητούσαν», λέει ο Γ. Τσιάκαλος, «από άλλα σχολεία λεπτομέρειες για το “πείραμα της Γκράβας”. Ήδη, χάρη σ’ αυτούς αντίστοιχη πρωτοβουλία εκδηλώνεται σήμερα και σε σχολείο της Λάρισας».
Αλλά οι δέκα δάσκαλοι και η διευθύντρια είχαν κι άλλα στο μυαλό τους. Ήθελαν να βάλουν στο παιχνίδι και τους γονείς. Έλληνες και αλλοδαπούς. Και ξεκίνησαν –εθελοντικά πάντα, κανείς δεν μπορεί να πει ότι ξεκοκάλισαν κάποιο κοινοτικό πρόγραμμα– ένα νέο διμέτωπο αγώνα. Οργάνωσαν δύο απογεύματα τη βδομάδα μάθημα μητρικής γλώσσας για τους αλλοδαπούς μαθητές και μάθημα ελληνικών για τους αλλοδαπούς γονείς. Τότε έσπασε ο πάγος.
Τα δύο πανεπιστήμια παρακολουθούσαν με ανυπόκριτο ενθουσιασμό αυτά που γίνονταν πίσω από τους τοίχους του 132ου. «Οι δάσκαλοι», λέει ο Γιώργος Τσιάκαλος «έκαναν με σχολαστικότητα αυτό που ζητάει η διοίκηση, το υπουργείο: Πραγματική αξιολόγηση. Όχι στα λόγια. Η διαρροή των μαθητών σταμάτησε, οι επιδόσεις βελτιώθηκαν. Όλων, και των Ελλήνων. Για μία ακόμη φορά αποδείχτηκε –στην Ελλάδα για πρώτη φορά– ότι η διδασκαλία της μητρικής γλώσσας βοηθά όλους τους μαθητές, όχι μόνο τους αλλοδαπούς».
Ενώ τα πανεπιστήμια έστελναν συνεχώς φοιτητές να παρακολουθήσουν τα νέα δεδομένα στο 132ο και ζητούσαν από τους δασκάλους να μεταφέρουν την εμπειρία τους στα δικά τους αμφιθέατρα, ξεκίνησε μια νέα υπέρβαση. Οι εθνικές γιορτές. «Προβληματιστήκαμε πολύ», λέει η Στέλλα Πρωτονοτάριου. «Θέλαμε η εθνική γιορτή να αφορά όλους τους μαθητές, όχι μόνο τους Ελληνες».
Η λύση που βρέθηκε π.χ. για την 28η Οκτωβρίου ήταν η γιορτή να έχει σαν θέμα τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ανθρώπινη εμπειρία από αυτόν. Οι προετοιμασίες για την εθνική γιορτή άρχιζαν πολύ νωρίτερα. Στα παιδιά, σε όλα τα παιδιά, μοιράζονταν ρόλοι. Και μέσα από τους ρόλους ο ένας έμπαινε στα ερωτήματα και τις βεβαιότητες του άλλου.
[...]
Σχετικές αναρτήσεις/δημοσιεύσεις:
[...]
Η διευθύντρια και οι δάσκαλοι δεν άφησαν τίποτα στην τύχη. Τα δύο πανεπιστήμια ενημερώνονταν με σχολαστικότητα για όλα όσα συνέβαιναν στο σχολείο. Πρέπει να ήταν εντυπωσιακά αν κρίνει κανείς από τα λόγια της Αλεξάνδρας Ανδρούσου: «Αυτό το σχολείο δεν ήταν μόνο πρότυπο. Ήταν σχεδόν πειραματικό. Όλα όσα διδάσκουμε στους φοιτητές της Παιδαγωγικής, εκεί γίνονταν πράξη». «Μας ζητούσαν», λέει ο Γ. Τσιάκαλος, «από άλλα σχολεία λεπτομέρειες για το “πείραμα της Γκράβας”. Ήδη, χάρη σ’ αυτούς αντίστοιχη πρωτοβουλία εκδηλώνεται σήμερα και σε σχολείο της Λάρισας».
Αλλά οι δέκα δάσκαλοι και η διευθύντρια είχαν κι άλλα στο μυαλό τους. Ήθελαν να βάλουν στο παιχνίδι και τους γονείς. Έλληνες και αλλοδαπούς. Και ξεκίνησαν –εθελοντικά πάντα, κανείς δεν μπορεί να πει ότι ξεκοκάλισαν κάποιο κοινοτικό πρόγραμμα– ένα νέο διμέτωπο αγώνα. Οργάνωσαν δύο απογεύματα τη βδομάδα μάθημα μητρικής γλώσσας για τους αλλοδαπούς μαθητές και μάθημα ελληνικών για τους αλλοδαπούς γονείς. Τότε έσπασε ο πάγος.
Τα δύο πανεπιστήμια παρακολουθούσαν με ανυπόκριτο ενθουσιασμό αυτά που γίνονταν πίσω από τους τοίχους του 132ου. «Οι δάσκαλοι», λέει ο Γιώργος Τσιάκαλος «έκαναν με σχολαστικότητα αυτό που ζητάει η διοίκηση, το υπουργείο: Πραγματική αξιολόγηση. Όχι στα λόγια. Η διαρροή των μαθητών σταμάτησε, οι επιδόσεις βελτιώθηκαν. Όλων, και των Ελλήνων. Για μία ακόμη φορά αποδείχτηκε –στην Ελλάδα για πρώτη φορά– ότι η διδασκαλία της μητρικής γλώσσας βοηθά όλους τους μαθητές, όχι μόνο τους αλλοδαπούς».
Ενώ τα πανεπιστήμια έστελναν συνεχώς φοιτητές να παρακολουθήσουν τα νέα δεδομένα στο 132ο και ζητούσαν από τους δασκάλους να μεταφέρουν την εμπειρία τους στα δικά τους αμφιθέατρα, ξεκίνησε μια νέα υπέρβαση. Οι εθνικές γιορτές. «Προβληματιστήκαμε πολύ», λέει η Στέλλα Πρωτονοτάριου. «Θέλαμε η εθνική γιορτή να αφορά όλους τους μαθητές, όχι μόνο τους Ελληνες».
Η λύση που βρέθηκε π.χ. για την 28η Οκτωβρίου ήταν η γιορτή να έχει σαν θέμα τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ανθρώπινη εμπειρία από αυτόν. Οι προετοιμασίες για την εθνική γιορτή άρχιζαν πολύ νωρίτερα. Στα παιδιά, σε όλα τα παιδιά, μοιράζονταν ρόλοι. Και μέσα από τους ρόλους ο ένας έμπαινε στα ερωτήματα και τις βεβαιότητες του άλλου.
[...]
Σχετικές αναρτήσεις/δημοσιεύσεις:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
